Terra Ultima
Soms komt er een boek op je pad dat niet alleen indruk maakt, maar iets in je wakker maakt. Voor mij was dat Terra Ultima van Raoul Deleo. Zijn wereld vol zorgvuldig gecreëerde dieren — zo vreemd en toch zo vertrouwd — raakte me op een manier die ik niet had verwacht. Het was alsof hij een deur opende naar een plek waar verbeelding en werkelijkheid elkaar ontmoeten. Een plek waar alles mogelijk is.
Die plek werd het begin van mijn quilt.
Een droomwereld die langzaam groeide
Ik werkte ruim anderhalf jaar aan dit quilt. Niet in grote sprongen, maar in kleine,. Elke avond een stukje. Elke avond een stofje, een kleur, een vorm. En terwijl mijn handen bezig waren, begon er iets te verschuiven in mijn hoofd en hart.
Net zoals Deleo zijn dieren tot leven tekende, ontstond bij mij langzaam een eigen wereld. Een wereld die nergens bestond, maar die toch voelde als thuiskomen. Een wereld waarin ik mijn verhaal kwijt kon, mijn herstel, mijn pijn, mijn kracht — zonder dat ik één woord hoefde te zeggen.
Mijn eigen Terra Ultima
Nu het quilt af is, zie ik er meer in dan alleen een kunstwerk. Het is mijn eigen ontdekte land. Mijn eigen Terra Ultima. Een plek waar ik mijn verhaal heb kunnen verwerken, waar ik licht vond in donkere stukken, en waar ik mezelf opnieuw mocht uitvinden.
Het begon met een boek. Het groeide uit tot een droomwereld. En uiteindelijk werd het een stukje van mijn herstel.
Reacties
Reactie plaatsen