Nederland was voor mij niet altijd een fijn en een leuk land, een groot deel van mijn leven beheerste de toeslagenaffaire mijn en het gezinsleven.
Het land was voor mij donker, toch ook daar kwam gelukkig een stukje licht weer in onze wereld door de erkenning, de gesprekken met vele andere ouders.
Mijn quilt is ontstaan vanuit een opdracht om mijn herstelverhaal zichtbaar te maken. Maar al snel werd het meer dan dat. Het werd een beeld van wat er met mij, mijn dochter en duizenden andere gezinnen is gebeurd. Een verhaal dat niet alleen over pijn gaat, maar ook over kracht, gemeenschap en verandering.
Een donker Nederland
In het quilt staat Nederland centraal. Niet als neutraal land, maar als een land dat voor velen van ons jarenlang donker was. Een land waar ouders niet werden geloofd, waar kinderen onnodig hebben geleden en waar gezinnen in stilte probeerden te overleven.
Aan de oostkant van het quilt verschijnt een gezicht. Dat gezicht staat voor de ouders die zich niet gezien voelden. Voor de mensen die jarenlang in de schaduw leefden, maar langzaam weer in het licht kwamen te staan. Het is ook mijn gezicht, mijn verhaal.
De rivier die alles in beweging zette.
Door het quilt stroomt een rivier. Die rivier staat voor de beweging die wij als ouders samen hebben gemaakt: de stroom van verhalen, documenten, moed en vasthoudendheid die uiteindelijk de toeslagenaffaire aan het licht bracht.
De rivier mondt uit in een meer — een plek waar de waarheid niet langer kon worden tegengehouden. Waar alles samenkwam en zichtbaar werd.
De vrouw die een steen verlegt
In dat meer staat een vrouw die een steen verlegt. Zij staat symbool voor alle ouders, kinderen en bondgenoten die:
-
hun verhaal bleven vertellen
-
elkaar overeind hielden
-
het systeem dwongen om te veranderen
-
blijven vechten voor erkenning en herstel
Het verleggen van de steen is een kleine beweging met grote gevolgen. Precies zoals wij dat deden — en nog steeds doen.
Een quilt als herstel
Een quilt bestaat uit losse stukken stof die samen één geheel vormen. Zo voelt mijn herstel ook:
-
stukjes strijd
-
stukjes verlies
-
stukjes kracht
-
stukjes liefde
-
stukjes gemeenschap
Alles aan elkaar genaaid tot een verhaal dat niet meer los te halen is.
Dit quilt is mijn eerbetoon aan alle ouders en kinderen die nog steeds vechten, steunen, dragen en bouwen. Het is een herinnering aan waar we vandaan komen — en een symbool van waar we naartoe gaan.
Reacties
Reactie plaatsen